زیبا کاوه‌یی
نذر کردن، صدقه و انفاق و خیرات در همه مذاهب جهان وجود داشته و از ارکان عبادی دین است و صورت مادی تقوا و عبودیت محسوب می‌شود و دارای دو نوع و ماهیت است که برخاسته از دو نگاه و نیت است: برای رضای خدا و برای رضای خود! ولی عموم صدقات و انفاق‌های بشر بر نوعی معامله با خدا استوار است. آدمی ‌چیز اندکی می‌دهد و در مقابل چیز بسیار بزرگی از خدا می‌خواهد. بنابراین نذری که فقط بر اساس محبّت به خدا و رضای او باشد و هیچ تمنایی لااقل دنیوی مطالبه نشود البته بسیار نادر است. در واقع در این حالت هم انسان انفاق کننده از خداوند طلب امری معنوی می‌کند مثل محبّت خدا، معرفت، ایمان برتر و یا بهشت اخروی و این یک معامله برتر است که انسان از ماده‌ای دست می‌شوید تا به معنایی برسد.